บทที่ 11 Chapter 11 เด็กซุ่มซ่าม

เดียน่า....

"นี่ยาจ๊ะ"

"ขอบคุณนะเดียน่า"

ฉันนั่งมองธามที่กำลังล้างแผลให้พื้นทรายอยู่ พื้นดินช่วยเทแอลกอฮอล์หยิบนั้นหยิบนี่ช่วยอีกแรง ส่วนฉันนั่งเป็นกำลังใจให้ดีกว่าเพราะไม่ชอบเลือดเท่าไหร่

"ฮือออ เจ็บอ่ะ!"

"ก็พื้นทรายดื้ออ่ะ"

"พื้นทรายก็ขอโทษพี่ธามแล้วไง "

"พอๆจะเถียงกันเพื่อน่ารำคาญทั้งสองคนเลย "

พื้นดินทำหน้าหงุดหงิดก่อนจะจิ้มนิ้วลงไปแรงๆจนพื้นทรายร้องกริ๊ดออกมาเสียงดังลั่น

"ไอ้พื้นดินเจ็บนะ!"

"สมน้ำหน้า เสร็จละรีบๆเอามันไปเลยนะเห็นแล้วรำคาญมากเล่นดีๆไม่ได้ต้องสร้างเรื่องตลอด"

"พี่ธามดูไอ้พื้นดินมันว่าพื้นทรายอ่ะ"

"พอๆพี่จะพาไปมานี่มา"

ธามอุ้มพื้นทรายเดินไปอีกทาง ส่วนฉันกับพื้นดินก็เก็บอุปกรณ์ใส่กล่องตามเดิมแล้วมองหน้ากันอย่างไม่รู้จะทำยังไงกันต่อดี

"เอ่อ เดียน่าไปที่พักนะ"

"จะไปทำไมธามคงพาพื้นทรายไปนอนแล้ว แล้วจะกลับไปที่พักตรงไหน"

ฉันเงียบอย่างใช้ความคิดก่อนจะมองหน้าเขายิ้มๆ

"ไปเดินเล่นก็ได้ค่ะ อีกแปปๆก็ได้ทานข้าวแล้ว"

"เธอนี่มัน...! เห้อ! มานี่มา"

เขาดึงมือฉันแล้วลากไปอีกทาง แต่ไม่ใช่ทางไปที่พักแล้วเขาจะไปไหน... ฉันเดินตามเขาไปอย่างเงียบๆจนมาถึงที่สวนดอกไม้หลังน้ำตก ฉันทำตาโตอย่างตื่นเต้น ทำไมไม่เคยรู้ว่ามีสวนดอกไม้ด้วย

"ว้าววว สวยมากเลยอ่ะ"

"ได้ยินชาวบ้านคุยกันว่ามีสวนดอกไม้หลังน้ำตก แต่เขาคงจะไม่ได้บอกใครก็เลยไม่มีใครมา"

"แล้วเราแอบเข้ามาแบบนี้จะไม่เป็นการเสียมารยาทเหรอ"

"ฉันถามผู้ใหญ่บ้านละเขาบอกเข้ามาได้แต่อย่าไปเด็ดดอกไม้ของเขาแค่นั้น"

"อ่า งั้นฝากกระเป๋ายาหน่อย เดียน่าอยากจะดูดอกไม้"

"อืมไปสิ ฉันนั่งอยู่ตรงนี้แหละ"

เขาเดินไปนั่งลงใต้ต้นไม้ ส่วนฉันก็วิ่งไปมาในสวนดอกไม้สวยๆ อร๊ายยย สวยมากเลยอ่ะสวยกว่าธารน้ำตกอีกอ่า

"วิ่งดีๆนะเดียน่า ถ้าเจ็บตัวฉันจะทิ้งเธอที่นี่"

ฉันหันไปมองหน้าเขาก่อนจะทำปากมุบมิบๆ

"ใจร้ายชะมัด คนใจร้าย!"

"บ่นอะไร...?"

"เปล๊าาาาาา ไม่มี้"

ฉันหันไปมองดอกไม้ต่อ น่าจะเอาโทรศัพท์มาด้วยเนาะไม่อย่างนั้นนะคงได้ถ่ายภาพสวยๆแล้ว

"เดียน่ากลับได้ละ"

"ค่ะ"

ฉันรีบวิ่งไปหาเขาทันทีแต่คงจะรีบไปหน่อยสะดุดล้มหน้าคว่ำเลยอ่ะ ฮืออออ เจ็บชะมัดเลย

"เดียน่า..!!!!"

เขารีบวิ่งมาหาฉันทันทีก่อนจะมองหน้าฉันอย่างโมโห

"ทำไมไม่ระวังตัว..!! บ้าเอ้ย!!"

"ขอโทษค่ะ T^T"

ฉันเงยหน้าขอโทษเขาก่อนจะก้มมองหัวเข่าของตัวเอง ถลอกหมดเลยอ่ะเจ็บชะมัด

"เห้อออ เธอมันสมควรละที่คบกับยัยพื้นทรายได้อ่ะ เหมือนกันชะมัด!"

เขาพูดจบก็อุ้มฉันขึ้นในท่าเจ้าสาวก่อนจะพาฉันเดินตรงไปที่พัก น่าจะเต้นท์ของเขาแหละเพราะเต้นท์ของฉันพื้นทรายกับธามคงนอนอยู่

"นอนนิ่งๆ"

ฉันนอนลงมองเขาที่ค่อยๆเปิดกระเป๋ายาแล้วหยิบแอลกอฮอล์มาล้างแผลให้ฉัน

"โอ๊ะ... "

"ห้ามส่งเสียงดังนะไม่อย่างนั้นฉันจะราดมันลงไป"

ฉันรีบปิดปากตัวเองทันทีก่อนจะนิ่วหน้าด้วยความแสบ ฮือออ ไม่น่าซุ่มซ่ามเลยฉันไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องมาเจ็บแผลแบบนี้

"จะ.. เจ็บ"

"บอกให้เงียบไง"

ฉันเอามือปิดปากตัวเองอีกครั้งอย่างทำไรไม่ได้ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เขาค่อยๆใส่ยาให้ฉันอย่างเบามือ ฉันลอบมองเขาแล้วค่อยๆยิ้มออกมามุมนี้ใจดีจนหัวใจเต้นแรงมากเลยแหละยามดีเขาคือคนที่อ่อนโยนคนหนึ่งเลยนะ

"ขอบคุณนะพื้นดิน"

"ก็ทำไปตามหน้าที่ จะปล่อยทิ้งไว้ก็กลัวบาปติดตัว เสร็จละนอนซะ ถึงเวลาแล้วจะเรียก"

เขาเก็บของทุกอย่างก่อนจะมองฉันกดดันให้นอนหลับ ฉันตะแคงหันไปอีกทางก่อนจะค่อยๆหลับตาลงช้าๆ ปากคอเราะร้ายนี่มันแก้ยากจริงๆสินะคนอะไรก็ไม่รู้พูดดีๆได้ไม่นานจริงๆ อากาศนี่ก็นะทำไมถึงร้อนแบบนี้เนี้ย

ฉันหลับตาลงก่อนจะเคลิ้มๆ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันอยู่ ฝันว่าอยู่ที่ในสวนดอกไม้ลมพัดเย็นสบาย เหมือนจริงเลยอ่ะตอนนี้ฉันรู้สึกว่าลมมันเย็นมากเลย ^.^

พื้นดิน...

ผมมองเดียน่าที่ตอนนี้นอนตะแคงหันหลังให้ผมแล้วค่อยๆหลับตาลง ยัยผู้หญิงซุ่มซ่ามเอ้ยไม่ระวังตัวเองเลยจนเป็นอย่างที่เห็นเนี้ยแหละ หัวเข่าถลอกหมดเลือดไหลซิบๆ ถ้าเป็นน้องเป็นนุ่งนะจะตีให้ก้นลายเลยจริงๆ ผมหยิบสมุดที่วางอยู่ข้างๆขึ้นมาแล้วค่อยๆพัดให้เดียน่าที่นอนหลับอยู่ สงสัยจะร้อนเหงื่อซึมออกหน้าเลยแหะ อย่าว่าผมว่าคิดอะไรหละผมก็ทำตามหน้าที่แค่นั้น พ่อกับแม่ของเดียน่าฝากผมดูแลแค่นั้นแหละผมบอกแล้วไงว่าทำตามหน้าที่

"อื้อออ ร้อน"

เดียน่าบิดไปมาก่อนจะหลับไปอีกครั้ง ผมพัดแรงขึ้นอีกเพื่อให้ลมมันแรงขึ้น เธอจะได้ไม่บ่นร้อนอีก หรืออาจเป็นเพราะว่ายังไม่ได้อาบน้ำรึเปล่าก็เลยร้อนแบบนี้ ผมว่าผมปลุกเดียน่าไปอาบน้ำดีกว่าคงพอดีกับการไปทานข้าว

"เดียน่าตื่น ไปอาบน้ำ"

เดียน่าค่อยๆลืมตาขึ้นมามองผมช้าๆ

"อาบน้ำเหรอ"

"อืม อากาศมันร้อนออกไปอยู่ข้างนอกเถอะ"

"อื้ม แต่ชุดเดียน่าอยู่ที่เต้นท์"

ผมหันไปหยิบเสื้อกับกางเกงขาสั้นของผมขึ้นมาแล้วส่งไปให้เธอ

"อ่ะ ใส่ไปก่อน "

"ขอบคุณค่ะ"

เดียน่ารับไปแล้วค่อยๆลุกขึ้นเดินออกไป ผมเดินตามเธอไปถือชุดตามไปด้วยเพราะตัวผมก็ยังไม่ได้อาบเหมือนกัน

"เข้าไป"

"เดียน่าอาบได้ค่ะ "

"เข่าเจ็บอยู่ไม่ใช่เหรอ เมื่อกี้กว่าจะเดินมาถึงได้ถ้าไม่ได้ฉันอุ้มมาจะถึงมั้ยวันนี้อ่ะ"

ผมกอดอกมองเธอ เดียน่ายิ้มแห้งๆอย่างรู้สึกผิด

"ขอโทษจริงๆนะที่เป็นภาระดินอ่า"

"มานี่!"

เดียน่า...

เขาดันตัวฉันให้เข้าไปในห้องน้ำก่อนจะปิดประตูทันที ฉันเบิกตากว้างอย่างตกใจ เข้ามาทำไมเนี้ยแล้วฉันจะอาบยังไง เขาวางเสื้อผ้าก่อนจะหันมามองฉันแล้วยิ้มมุมปาก

"เดี๋ยวฉันอาบให้"

เขากระซิบเบาๆก่อนจะยื่นมือมาจะถอดเสื้อฉัน ฉันรีบเอามือมาปิดกระดุมไว้ก่อนที่เขาจะได้ถอดมันออก

"ไม่เอานะพื้นดิน >///<"

ฉันเอ่ยเสียงเบา เพราะไม่ใช่แค่เราสองคนที่ใช้ห้องน้ำอยู่ยังมีคนอื่นอีกที่อาบเหมือนกัน ดีที่พวกเขาไม่เห็นและเสียงน้ำมันดังพอที่พวกเขาจะไม่ได้ยินมัน

"ไม่ต้องมาอายหรอกยังไงก็ได้เห็นอยู่แล้ว ถ้าคิดจะแต่งงานกับฉัน อย่าคิดว่าจะได้แต่งแค่ในนามเพราะเธอต้องได้ทำหน้าที่เมียบนเตียงแน่นอน หึ!"